Jaarthema 2009-2010: Toeter(nie)toe!
Inspraak = chaos verzekerd?
Inspraak voor iedereen in KSJ-KSA-VKSJ, een onhaalbare kaart! De decibels worden
oorverdovend, chaos is troef omdat iedereen iets anders wil. Je leden kiezen zelf welke
activiteiten ze wekelijks doen. De ouders willen op hun beurt natuurlijk wat vertellen over
de vuile kleren waar hun kinderen steeds mee thuiskomen. De nieuwe leider in spe heeft
zo zijn eigen idee over leden werven. En tot slot had de oud-leider toch wel een andere
locatie voor de fuif gekozen als hij in jouw plaats was. Dat is toch niet te verzoenen? Of
kan het ook anders?
Eigenlijk zijn er heel wat momenten van inspraak in de gemiddelde KSJ-KSA-VKSJ-groep.
Vragen of je leden de laatste activiteit leuk vonden, evalueren wat je als leidingsploeg na
het kamp goed of slecht vond, eens polsen bij de oudste groep met welke actie ze graag
geld zouden willen inzamelen om op buitenlandse trektocht te gaan: in elke groep zijn de
voorbeelden aanwezig, vaak zonder dat je er zelf erg in hebt. Maar soms denken we ook
al te snel dat onze mening over de aanpak van onze groep wel voor iedereen hetzelfde
zal zijn. Of lijkt het anderzijds een onhaalbare opdracht om met ieders wensen en
verlangens rekening te houden.
Ieders stem telt
We gaan dan ook een jaar lang met KSJ-KSA-VKSJ op zoek naar manieren om te ontdekken hoe we ieders stem een plaatsje kunnen geven in onze beweging. Hoe we onze werking nog meer kunnen afstemmen op die dingen waar onze leden en leiding dol op zijn! Vanuit onze visie willen we immers elk lid en elke leider stimuleren om zijn 'toeter' open en toe te doen, zowel bij het plannen als bij het achteraf evalueren. We vinden dat ieders idee er toe doet! Dat proces begint natuurlijk in je eigen groep. Is die wel zo democratisch als je zelf denkt? Moet de achtjarige zijn 'toeter' wel/niet toe houden bij het bepalen van de activiteitenkalender? Doet het er toe als een tienjarige niet houdt van al die loopspelletjes en hou je hier nadien rekening mee? Mogen onze veertienjarige leden ergens hun ei kwijt als de spelletjes naar hun zin te kinderachtig zijn? Rekening houden met ieders mening is een oefening op het slappe koord. 'We kunnen toch niet goed doen voor iedereen?' En moeten onze leden wel over alles hun zegje doen? Heeft een leidingsploeg geen bondsleider nodig die knopen doorhakt waar meningen ver uit elkaar liggen? Natuurlijk is ruimte geven om je 'toeter' open te doen niet hetzelfde als iedereen constant naar de mond praten. Natuurlijk kan je niet met 100 mensen op hetzelfde moment je 'goesting' krijgen. Natuurlijk is een grote mond niet automatisch hetzelfde als gelijk hebben. Ook stille waters hebben heel wat te zeggen. En uiteraard hebben we het af en toe nodig dat iemand zegt waar de grens ligt tussen mijn zin en de ander zijn bewegingsvrijheid. Maar de jeugdbeweging is wel een ideale plek om ons daarin te oefenen: KSJ-KSA-VKSJ als 'speelplaats' om je grenzen te verkennen tussen je mening kunnen zeggen en je mond leren houden. Om te leren onderhandelen en compromissen te leren sluiten. Om binnen de veiligheid van je KSJ-KSA-VKSJ-groep te durven zeggen wat je goed of slecht vindt, wat je liever zou doen, wat je net heel fantastisch vindt en graag nog vaak opnieuw wil doen. Durf jij die uitdaging aan met je groep? We zetten je graag aan om op onderzoek te gaan wat je leden en leiding van de werking vinden. In hoeverre zijn jullie democratisch: op elk niveau, voor klein en groot, voor de kleinsten en de leiders in spe, voor de eerstejaars leiding en de anciens, voor de grote 'toeters' en de 'stillekes'? Misschien wordt het een confronterende oefening maar net ook heel leerrijk. Is er in jouw groep ruimte om te klagen en zeuren zonder dat de leden hiervoor worden nagekeken? Om van je vaste activiteitenschema af te wijken? Om activiteiten te evalueren? Om tradities te laten voor wat ze zijn op momenten dat de groep dit niet meer als fijn ervaart? Om regels en afspraken bij te sturen?